'Als hij improviseerde kwam alles vanzelf, het was een wonder. De ideeen kwamen hem aangewaaid, hij hoefde er niet naar te zoeken of er van te voren over na te denken. Het kwam als het ware allemaal uit de piano: ogenblikkelijk, volmaakt en prachtig. Of de muziek speelde door zijn hoofd tijdens een wandeling; hij ging dan daarna zo gauw mogelijk naar de piano om de muziek aan zichzelf te laten horen.
Maar dan begon het meest pijnlijke werk waarvan ik ooit getuige ben geweest: het was een aaneenschakeling van pogingen, twijfels, ongeduld. Hij sloot zich op in zijn kamer, dagenlang, en liep daar in zichzelf te praten en te ijsberen. Hij brak zijn pennen in stukken, schreef een bepaalde maat telkens opnieuw op, om hem daarna weer door te strepen, tot honderd maal toe. De volgende dag begon hij dan weer opnieuw, met de moed der wanhoop. Hij werkte soms wel zes weken aan een bladzijde, herschrijvend en verbeterend. Wat hij uiteindelijk uit de pen kreeg was het stuk zoals hij het aanvankelijk had ontworpen.'
Woorden van Chopin's geliefde en schrijfster George Sand
Citaat gevonden in boekje bij de CD Ardamente van pianiste Marietta Petkova
