'Hiermee - met de toerist die ansichten van de wereld verstuurt - is de zichtbare wereld het geheel van ansichten geworden: de wereld is met behulp van perspectief in haar geheel gepubliceerd.'
Filosofie van het Landschap, Ton Lemaire, p. 59
ansicht
'Hiermee - met de toerist die ansichten van de wereld verstuurt - is de zichtbare wereld het geheel van ansichten geworden: de wereld is met behulp van perspectief in haar geheel gepubliceerd.'
realistisch
In Filosofie van het Landschap (Ton Lemaire) lees ik dat realistische schilderkunst (die ontstond vanaf de 17e eeuw) niet realistisch is, maar dat samenhangt met ons denkkader. 'Nee onzin, het IS realistisch!', zegt mijn gevoel. Maar ik voel ook dat hij gelijk heeft.
sonnet
Admonition to a traveller
--The lovely Cottage in the guardian nook
Hath stirr'd thee deeply; with its own dear brook,
Its own small pasture, almost its own sky!
But covet (=desire) not th'Abode (=dwelling);--oh! do not sigh,
As many do, repining (=verlangen) while they look,
Sighing a wish to tear from Nature's Book
This blissful leaf, with worst impiety.
Think what the home must be if it were thine,
Even thine, though few thy wants!--Roof, window, door,
The very flowers are sacred to the Poor,
The roses to the porch which they entwine:
Yea, all, that now enchants thee, from the day
On which it should be touch'd, would melt, and melt away!
William Wordsworth
absoluut
Hoor Blue Velvet soundtrack voor het eerst sinds jaren op de radio.
Absoluut gehoor bestaat niet denk ik.
Hyperrelatief lijkt me beter.
Je koppelt een toon niet aan 'niets', maar juist aan veel meer.
Als alles is ingebed in alles.
Als alle geluiden een plaatsje hebben in het universum.
Dan wordt het makkelijk om de toonhoogte van een schijnbaar solitaire noot te herkennen,
voor de hoorder die in staat is alles eromheen te horen.
voor de hoorder die in staat is alles eromheen te horen.
weg
In de auto terug na het ochtendzwemmen. De voorsorteerbaan naar links is afgesloten. De weg naar links - de weg naast ons huis, mijn uitzicht - bestaat niet meer zoals ik hem ken.
In mijn hoofd verbeeld ik me hoe het was. In mijn hoofd bestaat het nog. Ik zie het voor me. Nog voor het rode licht kijk ik naar de zandbak bouwtoestand die er nu ligt. Het is een gek gevoel van niet kloppendheid. Het verschil tussen een beeld in mijn hoofd en wat er nu is. Net als wanneer iemand dood is gegaan. Dat is vergankelijkheid. De onhoudbaarheid van alle concepten in je hoofd.
deelname
Ik zit op het strand in Senggigi,
Lombok, Indonesie.
Naast een visser.
De zon gaat onder.
Ik kijk naar het wijde zeegezicht.
De visser is bezig met zijn netten.
Hij kijkt niet op als de hemel verkleurt.
Ver voor mij ligt de vulkaan van Bali.
Ga ik beklimmen volgende week.
Lijkt een beetje op die uit Chili, vind ik.
De zon zakt erachter. Precies daar.
Fotomomentje.
Weer een mooie sunset vastgelegd!
Ik denk niet dat de visser ooit op Bali is geweest.
Voor hem is het Gunung Agung.
De plek waar de zon onder gaat.
Altijd weer.
Hij is het middelpunt.
Alles om hem heen verandert.
Ja, hij weet van de zonsondergang.
Net zoals hij weet dat de regentijd binnenkort aanbreekt en de lucht grijs zal zijn.
En net zo goed als hij weet dat een palmboom cocosnoten geeft.
Naast mij een groep jonge locals.
Ze hebben het geleerd van toeristen als ik.
Ze kijken uit over zee.
Kretek, Bob Marley, gitaar.
Dromend van een andere wereld.
Naast mij een groep jonge locals.
Ze hebben het geleerd van toeristen als ik.
Ze kijken uit over zee.
Kretek, Bob Marley, gitaar.
Dromend van een andere wereld.
vergezicht
'Het beschouwend uitkijken naar een horizon, genieten van een vergezicht, is de act waardoor de autonomie van zowel de kijker als het bekekene, van de mens en zijn wereld, zich het meest frappant manifesteert. De Europeaan emancipeert zich als autonoom object als liefhebber van vergezichten op de wereld, en de wereld wordt als landschap autonoom object.
De gevolgen van deze ontwikkelingen zijn enorm: de wereld is het veld geworden van onuitputtelijke verklaringen als mechanisme van de kant van de natuurwetenschappen, de mens is het wezen geworden dat zichzelf wil identificeren, maar in geen enkele identificatie ooit voldoening vindt; zijn filosofie draait steeds om hemzelf heen, hij is veroordeeld om antropoloog te zijn.'
Ton Lemaire, Filosofie van het Landschap, p. 83
'Het individu is losgemaakt van traditie, gemeenschap, religie en vaste plaats. (...)
De mythische ruimte is eindig, gesloten en op een centrum betrokken, de nieuwe ruimte is oneindig, geopend naar alle kanten en zonder duidelijk centrum.'
Idem, p.105
Abonneren op:
Posts (Atom)